«آمین یا رب العالمین»
به کوه ها می نگرم به دشت ها و رودها،فرازها و فرودها.
نبض زمان را می گیرم از میان روزها هفته ها و
از لابه لای ثانیه های ورق خورده و نیامده تورا
می جویم که انتهای زمانی.
شاید نبینمت شاید به انتها برسم بی آنکه ابتدای تو را
درک کنم.و پرم از درد دلتنگی ودر امتداد جاده ها و
ریل ها.
احساس می کنم نشسته ای و گریه می کنی آقا.
خدای من ! چه روز های خلوتی ! دیریست
آسمان دریده شده و زمین کشتزار غربت است.
نگاه کن چقدر حادثه! چقدر التهاب!چگونه عبور
کنم از خویش که چون پلی شکسته می مانم؟
چگونه قدم بردارم که مسیرغریب است؟
آقا! چگونه می توان از کنار نامت به سادگی گذشت؟
سیل است اینکه می برد.طوفان چنان به پاس داشت
نامت برآمده که گویی تنها بهانه طغیان ابرها ، دو
چشم خیس توست که تمام عصر های جمعه را تبدیل
به خون می کند و یک غم بزرگ.
آقای من! توراچنان شناختم که به ناشناسی خویش
باور داشتم.
گویی تورابارها و بارها کنار خویش دیده ام.
نشسته ای به من اشاره می کنی و من
ساده لوحانه از کنارت می گذرم.
بی تو بهار فاجعه ای بیش نیست. نه شعری که
بسرایمت و نه آهنگ که بنوازمت.
تنها ترانه زندگی من تویی. کسی که نمی یابمش!
اللهم عجل لولیک الفرج
آمـیــــــــــن
سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی گفت باز آی که دیرینه ی این درگاهی
حالا من هم :
باز آمدم چون عید نو ،تا قفل زندان بشکنم
وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم
با سلام به همگی
من بازم برگشتم .با همون اسم وعنوان قبلی ولی با یه قالب جدید! راستش این
مدت به خاطر مشکلاتی که داشتم(درسی و غیر درسی و...)موفق به ادامه
وبلاگ نویسی نشدم ومجبور شدم بدون اطلاع قبلی جمع گرم وپرشور شما رو
ترک کنم و از این بابت واقعاً شرمندم
. خلاصه این که توی این مدت دلم
حسابی برای همه تنگ شده بود و حالا خدا رو شکر می کنم که اجازه داد
دوباره شروع کنم.خوب دیگه بیشتر از این حرف نمی زنم و با یکی از شعر
های حافظ اولین پستم رو ادامه می دهم:
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران پـیـکی ندوانـیـد و سلامی نفرستاد
سوی من وحشی صفت عقل رمیده آهو روشی کبک خرامی نفرستاد
فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست دانست که مخمورم و جامی نفرستاد
چندان که زدم لاف کرامات و مقامات هیچــم خبر از هـیـچ مـقـامی نفرستاد