سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی    گفت باز آی که دیرینه ی این درگاهی

حالا من هم :

باز آمدم چون عید نو ،تا قفل زندان بشکنم

وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم

 با سلام به همگی

من بازم برگشتم .با همون اسم وعنوان قبلی ولی با یه قالب جدید! راستش این

مدت به خاطر مشکلاتی که داشتم(درسی و غیر درسی و...)موفق به ادامه 

وبلاگ نویسی نشدم ومجبور شدم بدون اطلاع قبلی جمع گرم وپرشور شما رو

 ترک کنم و از این بابت واقعاً شرمندم. خلاصه این که توی این مدت دلم

 حسابی برای همه تنگ شده بود و حالا خدا رو شکر می کنم که اجازه داد

 دوباره شروع کنم.خوب دیگه بیشتر از این حرف نمی زنم و با یکی از شعر

 های حافظ اولین پستم رو ادامه می دهم:

 دیریست که دلـدار پـیـامی نفرستاد               ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران           پـیـکی ندوانـیـد و سلامی نفرستاد

سوی من وحشی صفت عقل رمیده           آهو روشی کبک خرامی نفرستاد

دانست که خواهدشدنم مرغ دل ازدست       وز آن خط چون سلسه وامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست          دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات          هیچــم خبر از هـیـچ مـقـامی نفرستاد

حافظ بادب باش که او خواست نباشد           گـرشـاه پـیـامی به غــلامـی نفرستاد

                                                            تا بعد...