به کوه ها می  نگرم به دشت ها و رودها،فرازها و فرودها.

نبض زمان را می گیرم از میان روزها هفته ها و

از لابه لای ثانیه های ورق خورده و نیامده تورا

می جویم که انتهای زمانی.

شاید نبینمت شاید به انتها برسم بی آنکه ابتدای تو را

درک کنم.و پرم از درد دلتنگی ودر امتداد جاده ها و

 ریل ها.

احساس می کنم نشسته ای و گریه می کنی آقا.

خدای من ! چه روز های خلوتی ! دیریست

 آسمان دریده شده و زمین کشتزار غربت است.

 نگاه کن چقدر حادثه! چقدر التهاب!چگونه عبور

 کنم از خویش که چون پلی شکسته می مانم؟

چگونه قدم بردارم که مسیرغریب است؟

آقا! چگونه می توان از کنار نامت به سادگی گذشت؟

سیل است اینکه می برد.طوفان چنان به پاس داشت

 نامت برآمده که گویی  تنها بهانه طغیان ابرها ، دو

 چشم خیس توست که تمام عصر های جمعه را تبدیل

 به خون می کند و یک غم بزرگ.

آقای من! توراچنان شناختم که به ناشناسی خویش

 باور داشتم.

 گویی تورابارها و بارها کنار خویش دیده ام.

نشسته ای به من اشاره می کنی و من

ساده لوحانه از کنارت می گذرم.

 بی تو بهار فاجعه ای بیش نیست. نه شعری که

بسرایمت و نه آهنگ که بنوازمت.

تنها ترانه زندگی من تویی. کسی که نمی یابمش!

                              اللهم عجل لولیک الفرج

                                      آمـیــــــــــن