«آمین یا رب العالمین»
مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد 
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد
کـه سـلیمان گـل از باد هـوا بازآمـد
به رجب بدرود گفتیم و به شعبان درود.روز اول شعبان گذشت وهمینطور روز دوم،
روز سوم آمد: میلاد دردانه ی پیامبر، حضرت اباعبدلله الحسین (ع)
روز چهارم: میلاد سقای دشت کربلا، حضرت ابالفضل العباس (ع)
وروز پنجم : میلاد زینت عبادت کنندگان،حضرت زین العابدین (ع) 
ومیلاد پدرانت را با شور و شعف سپری کردیم و برای رسیدن به این لحظه بزرگ،
روز شماری!
روزها در پی هم رفتند و اکنون این لحظه فرا رسیده است. چه خبر است امروز ؟
چه با شکوه و زیباست! جهان غرق شادی است! آری آری میلاد توست اکنون،
ای مهدی فاطمه! آقا جان ! ای یگانه منجی عالم بشریت،ای آخرین گل باغ محمدی،
میلادت مبارک!
چه شادی غریبی! ای کاش می دانستم در کدامین ساعت تو را برای نجات عالمیان
به نرجس هدیه کردند. شاید بتوانم از تپش قلبم لحظه ی آمدنت را جویا شوم! اما
آیا آن
و ای نرجس! تو چه کردی که برای رساندن این نور الهی چنین بر گزیده
پروردگار شدی!؟
ای فاطمه! در میلاد یوسفت هوای بهشت چگونه است وشما در چه حالی هستید؟
مولایم علی(ع)؟ سرورم رسول خدا چه می کنند؟ به راستی که درک این همه شادی
برای ما سخت است. و مبارکتان باشد این خجسته روز!
